Help Adelien weer aan 'wal'!
                                                          Leven met EHS (Electro Hyper Sensitivity)

Wie is Adelien....
Want ondanks alles is Adelien niet haar situatie. Gelukkig weet ze nog wat humor te houden ondanks dat de situatie wel erg uitzichtloos lijkt te worden voor haar. 
 

Los van EHS is Adelien iemand die zich diep verbonden voelt met de natuur. Buiten zijn geeft haar rust,  inspiratie en energie. Het zachte gezoem van bijen, fladderende vlinders, bloemen en vlinderstruiken. Elk voorjaar probeert zij opnieuw een groentetuin te maken, ook al heeft zij geen tuin van zichzelf. Het raakt haar om te zien hoe alles groeit en hoe veerkrachtig het leven is, hoe iets kleins kan uitgroeien tot iets voedends en krachtigs.

 

Door haar overgevoeligheden voor voeding, huidproducten en andere chemische stoffen leeft zij al lange tijd zo natuurlijk mogelijk. Ze kiest bewust voor pure voeding, zachte verzorgingsproducten en een leefomgeving die vriendelijk is voor lichaam en geest. Dit is geen keuze voor haar, maar een noodzaak én een manier om goed voor zichzelf te zorgen en bewuster te leven.

 

Die veerkracht ziet men terug in Adelien als je haar wat langer kent. Adelien is altijd een strijdvaardig mens geweest, en dat is ze nog steeds. Rechtvaardigheid en eerlijkheid is voor haar van grote waarde. Haar leven is in veel opzichten een voortdurende worsteling geweest, waarin zij zichzelf goed heeft leren kennen. Meer dan zestien jaar heeft zij alles gedaan wat binnen haar mogelijkheden lag om haar situatie te verbeteren, langs instanties, loketten en wegen die vaak uitzichtloos leken. Ze bereikte dingen die anderen niet voor elkaar kregen en kreeg erkenning voor haar doorzettingsvermogen en haar vermogen om, ondanks alles, toch lichtpuntjes te blijven zien.

 

De laatste jaren zijn echter zwaarder geworden. Een allerlaatste oplossing, wonen in een camper, pakte anders uit dan gehoopt. Kort daarna verloor zij haar poezekindje Noa, die alles voor haar was. Tegelijkertijd stapelden financiële zorgen zich opnieuw op, mede omdat ze geen echt adres had. Ondanks haar veerkracht begonnen de lichtpuntjes te doven. Toch bleef zij in beweging. Adelien zit niet stil; ze blijft zoeken naar oplossingen, ook als de mogelijkheden steeds kleiner worden. Hulp vragen valt haar zwaar, ze was al jong zelfstandig, maar inmiddels is duidelijk dat zij het niet meer alleen kan.

 

Door haar ervaringen kijkt zij anders naar de wereld. Ze is zich steeds bewuster geworden van maatschappelijke systemen en structuren. Dat inzicht is niet altijd licht of prettig, maar wel eerlijk. Adelien probeert realistisch en oprecht in het leven te staan: ook de schaduw mag benoemd worden. Het leven is niet alleen licht, juist door het donkere onder ogen te zien, kan er iets waardevols ontstaan.

 

Vanuit die overtuiging wil zij zich inzetten voor mensen met een chronische ziekte, en in het bijzonder voor mensen met EHS. Bewustwording creëren, onrecht benoemen en opkomen voor wie niet altijd gezien of gehoord wordt, voelt voor haar als vanzelfsprekend.

 

Tegelijkertijd heeft het leven met EHS haar ook iets gebracht: contact met gelijkgestemde mensen. Mensen die voelen, denken en leven vanuit een vergelijkbare gevoeligheid. Die verbondenheid geeft steun, kracht en het besef dat zij hier niet alleen in staat.

 

Haar liefde voor katten loopt als een rode draad door haar leven.

Noa was haar poezekindje, haar alles. Tien jaar lang waren zij onafscheidelijk — twee pootjes op één buik. In de zomer van 2024 moest zij plotseling afscheid van haar nemen. Een verlies dat haar tot diep in haar kern raakte. De band tussen hen was puur en diep. In Noa’s aanwezigheid vond zij rust, vertrouwen en liefde zonder voorwaarden. Noa leeft voort in haar hart, in stilte en licht, en in de witte vlinderstruik waarin haar as een plek heeft gekregen.

 

Na Noa’s overlijden kwamen er andere katten op haar pad. Boerderijkatten en zwerfkatten die zich als vanzelf rondom haar camper verzamelden, alsof er iets werd doorgegeven om over te waken. Waar zij kan, helpt en verzorgt zij hen. Door deze ontmoetingen groeit het verlangen om zich in de toekomst in te zetten voor katten die nergens terechtkunnen — misschien ooit in de vorm van een kattendorp of opvang.

 

Haar kracht zit in eerlijkheid, in niet opgeven en in het vermogen om ondanks alles liefdevol en zo zuiver mogelijk te blijven leven. Die combinatie van bewustzijn, rechtvaardigheid en liefde voor het leven typeert wie zij is, met een open blik, een zacht hart en de wil om te blijven leven, ook wanneer het leven niet altijd zacht is.