Artikel voor De Andere Krant. Deel gepubliceerd op 15 maart 2025

Foto: Adelien met paarden van een boer....

Waarom ik geen andere keus had dan om in een oude camper te wonen… In 1983 geboren zo goed als onder hoogspanningskabels en mast, 4 maanden oud gebeten door een teek en paar maanden later de vaccinaties…. Hoe kan zo’n systeempje al die dingen aan? Hoe de rest van mijn leven gelopen is, is het logisch dat er zo ontzettende disbalans is in mijn lijf met alle gevolgen vandien. Mijn gehele kindertijd ben ik ziek geweest en heeft de reguliere geneeskunde het erger gemaakt en o.a. veel antibiotica te geven voor steeds terugkomende ontstekingen waardoor mijn hele darmflora kapot is gemaakt.

Amper volwassen ben ik bij een orthomoleculaire arts terecht gekomen, dat heeft veel veranderd. Eindelijk kwam de Ziekte van Lyme uit de testen. Daarnaast kwamen er ontzettend veel heftige voedsel, huid en chemische intoleranties, zware metalen, candida, parasieten, en heel veel tekorten naar boven. Wat behandeld kon worden is behandeld, maar omdat het financieel altijd al een gevecht is geweest kon ik ook niet altijd behandelingen afmaken omdat er in de loop der jaren steeds minder vergoed werd. Ook was het altijd zo als ik stopte met bepaalde behandelingen de klachten weer terug kwamen. Alsof mijn lichaam het niet op eigen kracht kon, terwijl ik zover gekomen ben in mijn eentje.

Aan doorzettingsvermogen geen gebrek. Heel frustrerend. Toen kwam daar het besef dat ik toch weleens veel erger last van straling nou hebben dan ik wilde toegeven. Dit is iets meer dan 10 jaar gelden. Ik kon o.a. een smartphone niet meer vasthouden en ik had op zoveel plekken o.a. hoofdpijn, duizelingen, brandende huid, tand en kiespijn. Mijn overgevoeligheid voor straling heeft ervoor gezorgd dat ik niet goed genoeg kan herstellen, vooral niet van de Ziekte van Lyme.

Mijn systeem krijgt niet genoeg rust om het zelf te kunnen doen omdat het altijd aan het vechten is tegen de straling. Een echt gezond lichaam kan ontzettend veel aan, dat beseffen veel mensen zich niet. Het is niet normaal dat het halve land chronisch ziek is. Achteraf had ik last op plekken in de buurt van masten, wifi punten, andere smartphones. Eenmaal de wifi uit in mijn huis was al een verschil, maar helaas woonde ik gewoon in een sociale huurwoning met meer dan genoeg buren. En de laatste jaren is het helemaal niet meer te doen in woonwijken of woningen die gekoppeld zijn. Helaas kan ik ook niet tegen de stralingswerende kleding en materialen om je huis volledig mee in te pakken.

Mijn keuze om in een oude camper te gaan wonen is omdat o.a. mijn oude huurwoning verduurzaamd is door de verhuurder. De woning kreeg daardoor verschrikkelijk veel straling, en er waren nog meer mankementen aan de woning. Ik was daar zo ontzettend ziek, maar ze geloven je gewoon niet. Ik heb een juridische zaak aangespannen, maar dat heeft nog veel te lang geduurd allemaal. Mijn gezondheid is daar echt zo achteruit gegaan, ook geestelijk omdat ze blijven ontkennen dat er iets mis was met de woningen, naast de straling.

Uiteindelijk bleek er echt heel veel mis te zijn met de woningen naast echt een bak straling. Veel andere bewoners waren ook ziek. Ik heb hier een video overgemaakt een aantal jaren terug. Deze is te vinden op mijn Youtube kanaal. Daarin leg ik alles beter uit.

Omdat het allemaal zo lang duurde ben ik uiteindelijk akkoord gegaan met een lage schikking en daarvan heb ik een oude camper gekocht zodat ik een gezond vrijstaand huisje zou hebben en mijn ‘huisje' kan verplaatsen en naar het buitenland kon gaan waar de straling minder zou zijn en waar ik nagenoeg gratis zou kunnen staan zodat mijn financiële situatie ook beter kon worden.

Ik moest sowieso ook mijn huurwoning verlaten omdat ik de huur niet meer kon opbrengen. Doordat ik nooit goed heb kunnen herstellen en er veel te laat achter ben gekomen dat ik overgevoelig ben voor straling (elektra, hoog frequent, laag frequent, beeldschermen, led), heb ik ontzettend veel ziektekosten, naast alle kosten voor speciale voeding en noodzakelijke supplementen die mij op de been houden, dat ik nooit heb kunnen werken om genoeg inkomen te genereren om alle kosten te kunnen betalen (en die zijn hoog).

Ik leef al heel lang zo ontzettend summier en heb alle trajecten in de land al doorlopen en heb alle hulp gehad vanuit de overheid voor zover dat kon. Want ja, als jou ziektebeelden niet op een lijstje staan krijg je geen vergoedingen en al helemaal niet als de regluiere geneeskunde het niet ontdekt heeft.

De Gemeente heeft al die vele jaren gezien hoe ik gevochten heb en steeds ben doorgegaan ondanks ik heel vaak nee kreeg ik horen op hulp vragen. Ook hun handen waren gebonden, dat vonden ze erg. Ze willen wel, maar mogen niet omdat ze hun lijstjes en protocollen moeten volgen. Er is heel wat mis met het systeem maar dat ik een ander verhaal. Maar het heeft ervoor gezorgd dat ik volledig financieel kapot ben gemaakt en ook mijn gezondheid. Mensen kunnen zich niet voorstellen hoeveel gevolgen een onzichtbare en onbekende ziekte heeft. Je moet alles zelf bekostigen, waarvan?

Om geen last meer te zijn voor mensen om mij heen en om nog een dak boven mijn hoofd te hebben, waar ik mij nog een beetje mens voel, heb ik gekozen voor een camper en om dan een paar maanden naar het buitenland te gaan om daar alles weer op de rails te krijgen. Het plan om een paar maanden in het buitenland te verblijven is compleet anders gelopen, en 3 weken (ipv een half jaar) later stond ik plompverloren en een paar illusie armer ergens in Friesland op een boerenerf waar ik bij toeval net voordat ik vertrok naar het buitenland, terecht gekomen was en waar het voor Nederlandse begrippen stralingsarm is.

Omdat het de enige plek is die ik ken en waar ik kon staan voor niet al te veel geld (in verhouding met andere plekken), ben ik daar gebleven. Ondanks de plek nog niet klaar was om lange tijd een camper met iemand die er volledig in leeft te voorzien, heb ik ervoor gekozen om de omgeving te accepteren (veel modder, water, extreme wind en stront en beperkte voorzieningen, ondertussen is het een moeras geworden) omdat het redelijk goed te doen is qua straling. Ik heb een compleet ander leven, geen make-up meer, haar hoeft je ook niet te doen en in de regenachtige en winderige seizoenen elke dag laarzen aan en je kleren hou je echt niet schoon.

Dat had ik ervoor over om mij nog enigszins goed te voelen en nog iets te kunnen doen, zoals tuinwerk. Het camper leven is door de omstandigheden extra zwaar. Daar ga ik nu niet dieper op in.

Ik heb geprobeerd om van de plek waar ik stond ervoor te zorgen dat de bestaande camperplekken beschikbaar te stellen voor EHS-ers, maar dat blijkt heel erg moeilijk te zijn. Mijn camper heeft ondertussen 6 lekkages met alle gevolgen vandien zoals schimmels. Ook is de motor niet goed genoeg meer om naar het buitenland te rijden. Vanwege de financiën heb ik de camper ook moeten schorsen.

Omdat ik geen woonadres meer heb, heb ik nu helemaal geen vergoedingen meer, ook geen dieetkosten. Betaal stageld (wat gelijk is aan een huurwoning), extra kosten voor wassen, naast alle andere vaste laten (die al summier zijn). Er is dan nog amper geld over voor boodschappen, laat staan speciale boodschappen. Ook aan drinkwater komen (reageer op kraanwater) is een opgave.

Ik ga financieel kapot en er is geen hulp (meer) omdat ik in het verleden al hulp gehad heb en nu zonder woonadres ook geen hulp krijg.

In mijn vlog’s op Youtube leg ik dit allemaal uit en vraag ik ook om hulp bij het opstarten van een inzameling voor o.a. een andere betere (oudere camper (oud vanwege de straling).

Blijkbaar heb ik als EHS-er nergens recht op, zelfs geen recht op leven. Nu ben ik ook weer in ‘gevecht’ met twee gemeenten (oude en waar ik nu veel ‘verblijf). Je moet je inzetten voor het zoeken van een sociale huurwoning. Dat is heel wrang aangezien zij geen vinger uit mogen/willen steken om een woning voor mij en anderen stralingsarm te maken en je kunt buren niet vragen geen smartapparatuur te gebruiken.

Ik sta nu voor de keuze als er geen hulp komt om alsnog te moeten kiezen voor euthanasie omdat het leven gewoon weg niet meer te leven is. Ik wil dolgraag leven, maar na mijn hele leven en voornamelijk de afgelopen 15 jaar gevochten te hebben en heel erg creatief te zijn geweest in alles, weet ik het gewoon weg niet meer, nu ik ook nog de straling moet vermijden. Ik leef totaal geïsoleerd en mijn netwerk is nog kleiner geworden. De enige mensen die het begrijpen zijn meestal EHS-ers zelf, maar zij kunnen niet meer doen omdat ze zelf ook zo slecht zitten. Mijn hart breekt als ik hun verhalen hoor. Ook hier zijn een aantal die aangeven dat ze euthanasie willen plegen. De huisartsen tasten compleet ik het duister en mogen ook geen verder onderzoek doen naar wat straling nu precies met mens, dier en natuur doet.

Ik wil absoluut geen slachtoffer zijn en probeer altijd eerst alles zelf op te lossen, maar hoe het de afgelopen 15 jaar is gegaan is echt niet normaal meer, dat zeggen ook de professionals die mijn case hebben behandeld. Hoe het systeem werkt is niet menselijk. Ik moet daarom toch om hulp vragen aan mijn medemens, al staat mij dat erg tegen. Ik wil geen last zijn, maar ben het toch voor mijn gevoel. Daarom ook de gedacht om uiteindelijk toch euthanasie te moeten plegen, het gaat gewoon echt niet meer in dit systeem.

Daarom hoop ik dat iemand een inzameling met mij wil opstarten. Zelf iets opstarten gaat moeizaam en geld zelf ontvangen kan gevolgen hebben.

Ik hoop echt dat dit andere EHS-ers en mensen die denken gevoelig te zijn voor straling, ook aanzet om hun verhaal naar buiten te brengen, nog veel te weinig gebeurd dit om begrijpelijke redenen.

Nooit zal iedereen het begrijpen, maar hoeveel te meer, hoeveel te beter…. Op mijn Youtube kanaal vertel ik meer over mijn situatie en plaats ik up-dates.

Link kanaal Adelien: https://www.youtube.com/@Adelien83/videos Reacties mogen naar: adelien_o@hotmai.com